Не мислим да је ова књига почела као расправа. Пре ће бити да је почела као рана тако обична да у први мах нисам умео да је именујем…
Речи, чини ми се, могу да надживе светове који су им први дали снагу. Прелазе из доба у доба као излизани новчићи, с напола избрисаним ликовима, а ипак и даље…
Када покушам да историју божанске моћи испратим уназад, ка њеним почецима, не почињем од краљева, списа или храмова. Почињем од људи…
Док за собом остављам прве олтаре, гробове и свете пределе ранијег људског живота, затичем себе како корачам ка каменој геометрији најранијих…
Постоји, по мом осећању, једна врста ноћи која нарочито припада пустињи. То није блага ноћ шума, где као да лишће и вода заједно шапућу…
Чак и након што сам пратио успон монотеизма, налазим да се морам вратити осликаним колонадама грчког света. И историјски и у машти, класична…
Ако је класична антика често учила моћ да говори језиком разума, закона и царства, средњовековни свет ју је учио да говори са још дубљим…
Када замислим себе у унутрашњости велике катедрале, разумем како свети поредак може деловати довољно целовито да избрише хоризонт. Камен, светлост, појање и…
Пошто сам у претходном поглављу проширио видик, сада се враћам западном путу. Овде борба око божанске моћи поприма облик који ће помоћи да се обликује…
Када олтари почну да се руше, престо не остаје дуго празан…
На свом путовању кроз историју божанске моћи, стално се враћам једном једноставном увиду: свако доба премешта свето. Неки народи су замишљали…
Док пролазим кроз ову историју божанске моћи, долазим до тренутка када стара вера у пару, конкуренцију и самокоригујућа тржишта почиње да се пара.…